Het landschap waarmee Italië zich voorstelt

Toscane heeft een aantal dingen uitgevonden die later Italiaans zijn geworden: de taal, de renaissance, het moderne bankwezen. Maar waar iedereen het om kent is het heuvellandschap van het midden, dat niet natuurlijk is maar agrarisch, in de loop van eeuwen gebouwd door deelpachters die cipressen langs de wegen en olijfbomen op de ruggen plantten.

Hoe het in elkaar zit

Twee derde van het gebied is heuvel. In het noorden en oosten liggen de Apennijnen, in het noordwesten de Apuaanse Alpen met de marmergroeven, en daartussen een stelsel van dalen en bekkens: dat van de Arno, die Florence en Pisa doorsnijdt, en die van de Maremma. De kust is lang en meestal laag, met dennenbossen achter de duinen, en ervoor ligt de Toscaanse archipel, zeven eilanden waarvan Elba het grootste is.

Waar de campings liggen

De hoogste dichtheid is in de provincie Livorno, tussen Cecina, Marina di Bibbona, San Vincenzo en Baratti: grote campings in het dennenbos, met het strand ervoor. Daarna komt de Maremma bij Grosseto, van Follonica via Castiglione della Pescaia tot de Argentario. In de Versilia en rond Pisa ligt nog een groep, en op Elba een twintigtal.

Dit landschap is geen natuur: het is het werk van tien generaties boeren.

Iets wat je vergeet als je naar de rijen cipressen kijkt

Hoe je het aanpakt

De regio is compact: van de kust bij Livorno naar Florence is anderhalf uur, naar Siena ruim een uur, naar het Val d'Orcia twee. Je kunt één standplaats aan zee aanhouden en de steden overdag doen, en dat is precies wat de meeste mensen die hier kamperen doen.

De zomer aan de kust is druk in juli en augustus, en in die maanden moeten de campings maanden van tevoren geboekt worden. Mei, juni en september geven dezelfde zee, en de kunststeden zijn in mei en oktober veel leefbaarder.